سيد محمد جواد ذهنى تهرانى

248

المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)

مخاض بايد بدهند زيرا وقتى در قتل جوجه اين سه مخاض واجب باشد در قتل خود اين سه نيز بطريق اولى بايد آن را داد . شارح ( ره ) مىفرماين : هيچيك از ايندو حمل ، از توجيه و حملى كه ما نقل نموديم اولويّت ندارد زيرا اجماع قائم است . بر اينكه در قتل جوجه اين سه حيوان مخاض واجب نيست تا وجوبا آن منشاء اشكال و جوابى بشود كه ايشان آن را مطرح فرموده بلكه در هردو ( جوجه اين حيوانات و خود آنها ) حيوان نوجوان بايد بدهند . كلام بعض و انتقاد شارح ( ره ) بر او برخى ديگر از فقهاء براى توجيه و حلّ ايراد مزبور فرموده‌اند : هيچ اشكالاى ندارد كه كفاره جوجه بيشتر از كفاره خود حيوان باشد زيرا مبناى شرع ما بر اين است كه متفقات در حكم را متفرّق و متفرقات را با هم در يك جا جمع مىكند كنايه از اينكه قواعد شرعيه را نمىتوان با قواعد ظاهرى و عقلى منطبق نمود لذا با توجه به اين مبنى ممكن است حكم صغير زيادتر از كبير باشد و هيچ جاى ايراد و اشكال نيست . شارح ( ره ) مىفرماين : اين توجيه و جواب نيز صحيح نيست و وجه صحيح همان استه كه ما گفتيم زيرا اساسا بين حمل مفطوم كه در قتل اين حيوانات واجب است با صغير الغنم كه كفاره قتل جوجه آنها تنافى نيست تا